مجموعه «آسيابها و آبشارهاي شوشتر» از بي نظير ترين نمونه هايي است كه جهت استفاده بهينه از آب در ادوار كهن مورد بهره برداري قرار گرفته است. اين محوطه مجموعه اي از سد، تونل ها، كانال هاي فرعي و آسياب هاي آبي است كه بصورت يك مجموعه صنعتي-اقتصادي بوده و جزئي از مجموعه بزرگ «سازه هاي آبي شوشتر» مي باشد كه در كتب تاريخي مكرراً به آن اشاره گرديده است. اساس كار مجموعه به اين صورت است كه «سد گرگر» مسير رودخانه را مسدود كرده و سطح آب را براي آبگيري سه تونل حفر شده در تخته سنگ بالا مي آورد. تونل هاي سه گانه آب را به مجموعه هدايت مي كنند و به كانال هاي متعددي تقسيم مي شوند كه پس از گرداندن چرخ آسياب ها، آب بصورت آبشارهايي به محوطه اي حوضچه مانند سرازير مي شود. يكي از ويژگي هاي بسيار بارز «مجموعه آسيابها و آبشارها» مجاورت آن با بافت تاريخي شهر «شوشتر» است. اين محوطه علاوه بر استفاده هاي صنعتي، در ايام كم آبي نيز، آب مورد نياز ساكنين را تأمين مي نمود. يك ويژگي بسيار زيبا و منحصر بفرد بصري نيز كه در اين مجموعه وجود دارد و جلوه اي خاص به آن مي بخشد اين است كه آب حاصل از پساب آسياب ها بصورت آبشارهاي مصنوعي زيبا به محوطه اي حوضچه مانند مي ريزد كه منظره اي چشم نواز و دل انگيز را در مقابل ديدگان هر بيننده بوجود مي آورد. همچنين در محوطه پشت بند كه محل آبگيري سه تونل معروف «سه كوره»، «دهانه شهر» و «بليتي» است نيز چشم انداز زيبايي به چشم مي خورد. مجموعه «آسيابها و آبشارهاي شوشتر» با توجه به زمان ساخت از شاهكارهاي فني و مهندسي در جهان است. اين شاهكار مهندسي هم در ايران و هم در جهان بي نظير است. بدون شك با توجه به اهميت شهر «شوشتر» در برهه هايي از تاريخ و توجه ويژه به احداث تأسيسات آبي در اين منطقه كه از فنون مهندسي پيچيده اي سود مي جويد، ما را در نتيجه نهايي مصمم مي نمايد كه احداث آسياب ها را متعلق به دوران كهن و حتي هم عصر با ساسانيان بدانيم. علاوه بر موارد ذكر شده، برخي پيچيدگي هايي كه در طراحي تونل هاي آبرساني وجود دارد، لزوماً جهت بهره برداري غير از مصارفي همچون آبياري اراضي بوده. تونل هاي سه گانه در پشت «پل بند گرگر»، وظيفه انتقال حجم معيني از آب را براي به حركت در آوردن پره هاي آسياب برعهده داشته اند. مجموعه «آسيابها و آبشارهاي شوشتر» در مسير «رودخانه گرگر» كه خود از شاهكارهاي فني و مهندسي اعصار كهن است بنا گرديده. رود گرگر كاملاً بصورت دستكند مي باشد و احداث آن را به اردشير بابكان، شاهنشاه ساساني نسبت داده اند. ليكن در مطالعات باستان شناسي اين تاريخ به عقب تر برده شده است.