اين قلعه در 45 كيلومتري بيجار و روي يكي از كوههاي بلند منطقه قرار دارد . موقعيت جغرافيايي اين قلعه به دو دليل از هيبت و عظمت خاص برخوردار است نخست آنكه از يك سو به دره اي مشرف است كه در قديم به دره شاهان شهرت داشت و تيغه هاي بلند و هولناك اين كوه با پرتگاههاي مخوف و بلند بالا رفتن از آن و رسيدن به دژ را بسيار دشوار مي كند . از سوي ديگر از جنوب غربي . جنوب شرقي و شرق نيز به پرتگاهي ديگر مشرف است . از اين رو ايجاد استحكامات براي اين قلعه لازم نبود . اما در سمت شمال كه پشته از ارتفاع كم تري برخوردار است بقاياي ديواري عريض و محكم از سنگ لاشه با ملات و برج هاي نيم استوانه موجود است . دروازه قلعه در اين سمت قرار دارد . بقاياي اين حصار يادآور ديوارهاي تخت سليمان و احتمالا به دوره ساساني تعلق دارد . در پاي پشته سنگي حصارهاي ديگري از قرون وسطي عمود بر بستر رودخانه كشيده شده است . استحكام قلعه و نشانه هاي ساختاري بنا از جمله پي هاي خانه هايي كه مشهود است نيز اين گمان را تقويت مي كند كه اين قلعه ساساني باشد . در سطح نيز سفال هاي دوره اسلامي (قرن 6 و 7 ه . ق ) به چشم مي خورد . خارج قلعه در سمت شمال غربي روي پشته پست تر بقايايي از ديواره ها و تراس بندي ها ديده مي شود . اين پشته از طريق پلكاني كه از سنگ كوه تراشيده شده با اراضي مرتفع شمالي مرتبط بود . آب انباري كه به ارتفاع 40/1 متر در كوه ساخته شده تونل با 42 پله و راهرويي كه آن را هم در دل كوه حفر كرده اند نشانه هاي ديگري از اهميت ويژه اين قلعه و آب انبار آن است . سنگ هاي تراش خورده (قم چقاي) داراي مشخصاتي نيست كه بر مبناي آن بتوان زمان ساخت بناي قلعه را به دقت تعيين كرد با اين حال به احتمال قوي مي توان آن را متعلق به دوره هاي پيش از ميلاد مسيح . مثلا دوره مانايي و ماد دانست كه تا دوره هاي ساساني و اسلامي نيز مورد استفاده بود . منبع هاي ذخيره آب كه توسط تونل پله داري به پايين راه مي يابد تا حدودي به آب انباري كه در زندان سليمان وجود دارد شبيه است و نشانه ديگري از قدمت قلعه تا دوره مانايي است .