آریاییها در حدود 2000 سال قبل از میلاد مسیح عقاید دینی منحصر به فردی داشتند که آنان را از دیگر اقوام جهان متمایز می کرد . مهم ترین ویژگی این عقاید این بود که آنها نه بت پرست بودند و نه یکتاپرست بلکه خدایان آنها از بین مظاهر آسمانی و به نسبت تاثیر آنها بر طبیعت پیرامون و زندگی انسان داشت انتخاب می شدند . یکی از خدایان آن زمان آناهیتا نام داشت که خدای باروری و رویش و بارندگی و زایندگی بود که به اراده و تدبیرش باران می بارید و رودها به جریان می افتادند و گیاهان می روییدند و زنان و جانوران ماده آبستن می شدند و زندگی انسان و حیوان و گیاه ادامه می یافت . لطف و رحمت آناهیتا نیز شامل همه موجودات زنده می شد و به همین سبب خدای ستودنی آن زمان بوده است . یعنی آناهیتا برای ایرانیان یک ذات مقدس بود که انسان وظیفه داشت خود را مانند او کند و مثل او همه کس و همه چیز را دوست داشته باشد و برکاتش به همه کس و همه چیز برسد . در دین ایرانی که با گذشت زمان تا اواخر هزاره دوم پیش از میلاد شکل گرفت تمام خدایان آریایی پایین آورده شدند و هر کدام به یک ایزد تبدیل شدند که کارگزار آفریدگار جهان بود و این آفریدگار نیز صفت اهورامزدا گرفت که ذاتی نادیدنی و وصف ناشدنی بود و به این ترتیب آناهیتا ایزد یا الهه باران و رویش قرار گرفت . در زمان اردشیر دوم پرستش مجدد آناهیتا و میترا در کنار اهورامزدا مجددا آغاز شد و او دستور داد تندیس های مرمرین آناهیتا را در نقاط بسیاری از کشور پهناورش از جمله در استخر . بابل . شوش . همدان . باختریه . دمشق و ساردیس برپا کنند . این پیکره ها که کنار رودها بنا شده بودند دوشیزه ای بلند بالا و کمر باریک با سینه های برآمده را نشان می دادند که تاجی زرین بر سر دارد و صد ستاره هشت پر از سنگ لاجورد با نوارهای زرین در اطراف تاجش آویزانند . گوشواره زرین جواهرنشان در گوش و گردنبند زرین بر گردن سفید درخشانش دارد . جامه زربفت برتن و کفش زرین در پا دارد کمرش را به تنگی بسته است دسته ای برسم در دست دارد که نشانه پرستش اهورامزدا است . بازوان و سینه سپیدش از دور هویداست و انگشتانش همچون بلور می درخشند . او زیباترین دوشیزه جهان است با موهایی که همچون آبشار تا کمرگاهش افتاده است و بر روی گردونه ای ایستاده است که چهار اسب سفید آن را می کشند . (این وصفی است که در یشتها از آناهیتا شده است ) .