رباط فخر داود در زمان رونق و آباداني خود يكي از توقفگاههاي كاروانيان در راه قديم خراسان محسوب مي‌شد كه به سبب سر پوشيده بودن و دارا بودن امكانات رفاهي از اهميت بسياري به ويژه در فصل سرما و يخبندان برخوردار بوده است به نحوي كه در سفرنامه ها و متون بر جاي مانده از اين مكان ياد شده است. اين رباط با مساحت 853 متر مربع از نوع كاروانسراهاي كوهستاني است ورودي بنا در جبهه جنوبي شامل ايواني رفيع مي‌باشد كه با طاق گهواره‌اي پوشش يافته است. در طرفين هشتي ورودي اتاقهاي مخصوص نگهبانان ايجاد شده كه حراست و مراقبت از اوضاع و احوال اين بنا را به عهده داشته اند. از قسمتهاي قابل توجه رباط مزقلهاي تيراندازي تيركش در بخش فوقاني شاه نشين‌ها و اتاقهاي ضلع جنوبي بنا است كه اين عناصر علاوه بر كاربرد اصلي، نقاطي باري تأمين نور فضاهاي مذكور نيز بوده است بجز پوشش مياني واقع در فضاي هشتي بقيه پوششها به صورت كلمبو اجرا شده است. نماي بيروني رباط علاوه بر ديوار اصي برجهاي ديده باني دايره‌هاي شكل و طاق نما بوده كه اين اجزا و عناصر معماري شكوه خاصي به آن بخشيده است. وجود آب انبار بزرگي كه در فضاي داخلي رباط در مجاورت ايوان ورودي قرار دارد اقامت كاروانيان را در اين مكان ممكن مي‌ساخته است ويژگيهاي معماري اين رباط به ويژه ايوان رفيع و ساختار برجهاي نگهباني آن و همچنين نحوه آجر چيني بنا نشان از خصوصيات معماري دوره تيموري دارد كه احتمالاً در دورانهاي بعدي نيز مرمتهاي در آن صورت گرفته است